Automatisch schrift

Automatisch schrift. Laatst bijgewerkt 03-11-2009

Er is ooit tegen mij gezegd; jij wordt een schrijvend medium. Ik kon me daar werkelijk niks bij voorstellen in eerste instantie. Nu neem ik gelukkig ook niet alles klakkeloos aan, maar de nieuwsgierigheid was gewekt. Ik zou in de loop van de tijd wel ontdekken of het waar was en wat dat dan wel betekende. Buiten mijn agenda en het boodschappenlijstje schreef ik weinig. Tot ik op een gegeven moment teveel vanuit de spirituele wereld te horen en te zien kreeg. Teveel om te onthouden en weer iemand te bellen erover. Kort daarna hoorde ik wat over automatisch schrift. Zoals zoveel “paranormale” dingen waren ook hier de meningen verdeeld. Van levensgevaarlijk tot “denk je niet dat je het dan zelf verzint ?” Er was voor mijn gevoel maar een manier om er achter te komen. Gewoon proberen. Alleen wat is in hemelsnaam automatisch schrift ? Hoe doe je dat ? Het leek me in ieder geval logisch dat een kladblok en een pen wel handig zou zijn. Ja en dan ? Eerst zat ik een beetje naar dat blad te staren. Er kwam wel in een woord in mijn gedachte, maar ik schreef ´m niet op. Sceptisch als ik ben, ging ik gelijk zitten analyseren. O, ja dat woord en dan zal dat er wel achter aan komen en dat is net op tv geweest dus dit zijn mijn eigen gedachten. Tot ik hoorde; schrijf op. Dat ene woordje ? Ach, laat ik het maar gewoon doen. … Het is niet bij dat ene woord gebleven. Soms zat ik uren achter elkaar te pennen en ik heb regelmatig spierpijn gehad. Soms ging het tempo zo hoog, dat ik het amper bij kon houden. Tot ik gelukkig een wijs iemand tegen kwam die zei; als je dat “moet” doen van hun. Kun je dan niet zelf de regels bepalen ? Kijk dat is nog eens een tip waar je wat aan hebt ! Beetje jammer dat ik daar zelf niet aan gedacht had ! Sinds die tijd gaat het een stuk beter. Zo heb ik bijv.. de afspraak gemaakt dat ze me mogen benaderen als ik het kladblok voor me heb liggen.

Mocht je om welke reden dan ook zelf met iets experimenteren, neem dan alsjeblieft de volgende dingen van mij aan.

1) Je moet niets
2) Je bepaalt zelf de regels
3) Als je vervelende dingen moet doen, hou je er onmiddellijk mee op en vraagt advies aan een medium
4) Blijf realistisch, denk goed na over wat er tegen je gezegd wordt en neem niet alles voor waar aan
5) Doe dit alleen op het moment dat je goed in je vel zit
6) Stel nooit vragen waar je geen antwoord op wilt ! Stel nooit vragen over leven en dood. Voorbeeldje: iemand belt mij in paniek op nadat hij aan de pendel had gevraagd of hij jong dood zou gaan. Het antwoord was ja. Reken er maar op dat als je zulke domme vragen stelt je een koekje van eigen deeg krijgt.
7) Kort samengevat; hou het simpel, leuk en zie het nooit als verplichting. Bij twijfel gewoon niet doen, bezoek dan een medium om je vragen te stellen.

Ik ben mijn automatisch schrift niet met vragen begonnen. Ik ben heel open gestart. Ik wilde gewoon eens kijken wat er gebeurt. Onderstaande verhalen zijn via automatisch schrift op papier gekomen. Eerst was ik vooral bezig met mijn handschrift die veranderde. Nu gaat het mij vooral om wat er op papier komt te staan. Je zult in de verhalen soms tegenstrijdige dingen tegen komen. Verder tik ik het hier ook in zoals het op schrift staat. Soms twee keer hetzelfde woord of een taalfout. Dat zal het lezen zelf niet vergemakkelijken, maar is dan wel datgene wat geschreven is. Het is mij niet altijd duidelijk voor wie een verhaal bedoeld is. Dat lijkt me ook niet mijn taak te zijn. Opvallend vaak wordt er over God gesproken. Ik ben niet gelovig opgevoed, maar respecteer elk geloof wat mij respecteert. Ik zou zeggen kijk en oordeel zelf … In mijn schrift zet ik mijn eigen opmerkingen tussen haakjes. Omdat je daar makkelijk overheen leest zal ik hiervoor op de site de zwarte tekst gebruiken.

Woensdag 16 april 2003
Ik ben Natascha. We kennen elkaar uit een vorig leven. We waren broers, ik was 2 jaar ouder dan jij.. Werkten samen op het land. Ik heb iets goed te maken met jou. Jij bent onder de ploeg gekomen terwijl ik op je moest letten. Je was nog maar 7. Het was hard werk en we hadden weinig eten. We waren met 13, ook 2 knechten. Moe had nooit tijd voor ons. Papa deed nog wel eens spelletjes met ons. Raadseltjes als de kleintjes al in de stee lagen. We lagen met 8 op een kamer. Knechten op stal en de allerkleinsten bij papa en moe. Wassen was in de kuip, ijskoud water en smerig als je een van de laatste was. School was er bijna niet, werd niet opgelet. Werkten allemaal mee op het land. De ploeg werd getrokken door paarden en jij was aan het zaaien. Piet zag je vallen. Je bloedde heel erg, het was snel gebeurt. De dokter was te laat. Dag Keessie, ga met God. Jij was zo klein en mager en ik moest heel erg huilen. Kon nachten niet slapen. Je ligt in een armengraf in Streefkerk. Kees Smaal 1804-1813. Je zusjes liggen (lagen) er ook; Anneke, Annie, Joanne. Heet jij Bram ? Toen wel. Je noemt jezelf Natascha. Ik heb kort geleefd in de 20e eeuw. Ik wilde boete doen voor mijn schuld. Ik ben gestorven in een weeshuis in Bratislav. Boete doen ? Ja, je werd met God´s Toorn opgevoed. Ik kijk daar nu heel anders naar. Zien we elkaar in dit leven ? Pas voorbij 60. Ben jij een gids van mij ? Nee, ik moest dit stukje voor mijzelf nog afmaken. Is dat gelukt ? Ja. Ik stuur je naar het licht, bedankt voor je komst.
Naschrift; het eerste wat mij opviel is “de fout” wat betreft leeftijd. Natascha heeft het over een jongen van 7, maar bij het graf zou 1804-1813 staan. Dan zou Kees dus 9 geweest zijn. Navraag bij een archiefkenner leert dat er regelmatig fouten in archieven staan. Zo moesten regelmatig dingen overgeschreven worden door een ander, waarbij fouten gemaakt werden. Ik heb op moeten zoeken waar Streefkerk precies ligt, ik ken(de) niemand in die plaats. Inmiddels heb ik wel ontdekt dat de familienaam Smaal bekent is in de regio in die periode … Ik twijfelde toch of ik goed gehandeld had met Natascha, ik heb er daarom over doorgevraagd …
Heb ik goed gehandeld met Natascha ? Ja zeker. Hoe kan het nou, dat ze nog niet in het licht was, maar wel over een vorig leven begon ? Natascha bevond zich in een tussendimensie. Bleef door schuldgevoel hangen in een lagere dimensie (zoals jij het noemt). Wij noemen het lichtwereld. Met wie spreek ik nu ? Sebastiaan. Zegt me niks. Hoeft ook niet, het gaat om wat ik te vertellen heb. Nou, begin dan maar.. De “dimensie” waar Natascha inzat is voor jou bekend gebied. Je bent er tijdens dit leven diverse malen geweest. Soms om een opdracht te ontvangen. Soms om je te beschermen tegen de lichamelijke pijn van dat moment. Vraag nou niet verder, dat komt later. Besef dat ….. Wat ? Mmm, ik word op mijn vingers getikt. Had daar niet over mogen beginnen. (hierna volgt een stuk wat ik te privé vind om hier te vermelden )

20-4-2003 Het is stralend weer en ik zit in de tuin …
Mooi hè, die stilte, maar hoe zit het nou met de stilte in je hoofd ? Echt stil zijn vereist meer kracht en discipline dan bezig zijn. Maar kracht schuilt in stilte, daar mag je nog aan werken. Veranderingen genoeg op komst, maar in de stilte ligt het antwoord. Diep van binnen weet je ….Alles … Luister eens naar je eigen stilte, niet die van de buitenwereld. Vermoed je al wat je te wachten staat ? Laat het maar gebeuren, vertrouw erop. Vertrouw op het proces waar je inzit. Verloochen jezelf niet, wij komen altijd op de 2e plaats. Dat is zo belangrijk bij jou. Jij bent het middelpunt, niet wij. Zo zien mensen je ook als middelpunt. Een baken in nood. Leer daar nou mee omgaan. Brand niet af net als vele anderen. We zijn er, maar jij moet het doen. Word er op aangekeken. Dat zinnetje, het komt van boven, kun je wel weg laten. Een gewoon mens ziet jou, niet ons. Hooguit wat begrip bij gelijkgestemden. Worden vanzelf vrienden. Geef het nou eens tijd. Waarom moet alles vandaag bij jou ? Er valt niks in te halen, alles verloopt zoals het bedoeld is. Luister naar de stilte. Luister en probeer het ook te voelen. Morgen krijg je een leuk bericht, zonder vragen, zonder wensgedachte zal het er zijn …in de stilte. Jouw stilte. Luister er naar. Zonder te oordelen, druk geen stempel op wat je voelt, plaats het niet in een hokje. Zou het nou echt niet zo kunnen zijn dat je iets nieuws voelt ? Ervaar het ! Wat is er met Sebastiaan ? Het valt me nu pas op dat hij al twee keer is verschenen. Hij is blijven hangen hè. Hij bedoelt het goed, maar kost teveel energie. We hebben je buiten de kern geplaatst. Je was er aan toe, maar dan zul je echt op je tellen moeten letten. Jij bepaalt, je laat het teveel van ons afhangen. Wij zijn 24 uur open hoor (lacht hardop). Hebben altijd tijd. Kijk nou eens wat er al staat op klaarlichte dag. Zonder poeha. Laat maar gebeuren, maar blijf altijd nummer één. Als iets je niet bevalt laat je het los. Klaar, weg ermee,doen we niet moeilijk over. Als het echt belangrijk is, komt de boodschap altijd aan. Al zit ie al in je eigen stilte verborgen. Ga zoeken !!
Naschrift; de volgende dag zat ik een beetje voor me uit te staren. Ineens zag ik een “filmpje” voor mijn ogen. Mijn schoonzusje ligt in een bed in een blauw shirt met een baby in haar handen. Mijn broer gaat schuin achter haar staan en dan zie ik een flits. Op dat moment leg ik die flits uit als; er wordt een foto gemaakt. 24 juni is mijn neefje Luke geboren en mijn schoonzusje draagt een blauw operatieshirt als ik binnenkom. Ik kan nog net een glimp van de baby zien. Dit is de baby die ik in het “filmpje” gezien heb ! Maar ik moet de kamer direct verlaten van de verpleegster. Alleen de grootouders mogen op de kamer komen. Dit zijn de regels in dat land en daarvan was ik niet op de hoogte. Ik ben erg teleurgesteld dat ik op de gang moet wachten. Pas veel later begrijp ik het “filmpje”….

12-5-2003
Het begon allemaal heel kleinschalig. Een gevoel, een gedachte, het was er ineens: Nu neemt het grotere vormen aan en word het bijna tastbaar. De mens wil altijd overal een bewijs van, een besef van wat er aan de hand is. Alles moet concreet zijn. Dromen zijn leuk, maar hoe bewijs je ze ? Waar dit verhaal naartoe gaat ? Naar de kern, de basis van alles. Het bewust zijn, zoals het daadwerkelijk is. De mens is zo geneigd alles te analyseren. Jij ook. Alles moet onder controle gebeuren, maar de mooiste dingen zijn toch echt de dingen die je overkomen. Zo maar ineens is er iets wezenlijks, iets grijpbaars wat onbetaalbaar is. Zo kun jij nog steeds niet schrijven zonder te analyseren. Je bent continu bezig met de volgende regel en bij het eerste woord probeer je al de logica te vinden. Soms is die er gewoon niet. Dat nadenken komt later wel weer. Laat dit nou maar gewoon gebeuren. Jullie tijd zal leren wat er nog te gebeuren staat. Daar doen wij niet altijd uitspraken over. Maar dat je automatisch schrift voor anderen mag gaan gebruiken is duidelijk. Gaat straks net zo automatisch als het schrijven zelf. Je laat daarmee iets wezenlijks achter, iets onbetaalbaars. Je zult hiermee voor een groot deel onafhankelijk kunnen worden. Je kunt zelf gaan bepalen wat je wel of niet doet. Wensen worden vervuld en nieuwe mogelijkheden ontstaan. Daar zorgen wij wel voor. Hoe jij het invult is aan jou.

4-8-2003
Waar gaat dit naartoe denk je. Voor jou is dit nog steeds “zinloos” geoefen. Maar kijk nou eens wat je allemaal hebt geschreven, je leest het niet eens. Geloof je nou echt dat je het allemaal zelf verzint. Nou bedankt hoor ! Sorry, ik begrijp niet zo goed wat er met mijn handschrift gebeurt. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat jullie het helemaal over zouden nemen. En mijn arm voelt steeds zo krampachtig en het schrijven gaat veel te snel. Je wilt ook alles in een dag geregeld hebben !! Oefening baart kunst. Probeer te ontspannen. Laat nou eerst een dat moeten los en vooral dat analyseren. Zodra er één letter op papier verschijnt zit jij te corrigeren. Laat ons nou maar onze gang gaan. We dwingen je nergens toe dat weet je. Vandaar ook dat tempo, dan staat het er al voordat jij het beseft. Is voor ons ook makkelijker. Maar jij denkt en denkt … Niks anders te doen, meisje ? Lijkt me wel hè. Grapjas. Ha, moet kunnen, maar je wilt dit zelf, toch ?! Dit toch waar we naartoe wilden ? Je weet nu dat je niet de enige bent die graag een boodschap op papier krijgt. Laat het maar gebeuren, kind. Blijf die pen pakken, als jij dat wilt. Het zal een stuk ontspanning brengen, een ontlading. Vroeg of laat vind je een knop om dat denken uit te zetten en dan wordt het een stuk makkelijker. Geef ons een kans en wij geven jou een kans.

19-8-2003
Het waren andere tijden. je leefde korter en misschien ook wel intenser. Het was wel werken wat de klok sloeg, er moest brood op de plank komen. We waren met z´n 6-en en je werd al vroeg aan het werk gezet. Alleen de kleinsten gingen naar school. Maar ja, alles ging met de hand, nam een hoop tijd in beslag. Als je weet hoeveel moe heeft staan wassen en boenen. Die was op d´r dertigste al zowat versleten. Maar beklaagt werd er niet, zo was het leven nou eenmaal. Je wist niet beter. Net genoeg eten in huis, was het al gauw goed. Ik heb daarna jaren in de haven gewerkt en kon zo verrekte koud zijn ! Soms lagen je handen open van de kou, maar het was eerlijk werk. Daar kon je mee thuis komen, za´k maar zegge. Een hele andere tijd, een hele andere wereld. Kijk niet naar de luxe van een ander, maar kijk ook niet naar de armoe van een ander. Wat jij nodig hebt is belangrijk, streef daarnaar. Laat je leiden door wat jij nodig denkt te hebben. Je denkt iets nodig te hebben, nou dan heb je daar gelijk in ! Profiteer van de ruimte die er nu is. We zullen je niet om laten komen van de honger, we hebben je nog nodig !
Naschrift; In deze tijd had ik veel problemen met mijn tv. Elke keer als ik ´m aanzette was het weer spannend of de tv het nog wel deed. Ik wilde een breedbeeld aanschaffen, maar vond het toch wel een hele uitgave. En dus bleef ik piekeren, zou ik wel, zou ik niet ? Uiteindelijk heb ik pas in november een beslissing genomen en een tv besteld. Toestel 1 werkte niet naar behoren, toestel 2 ook niet. Toestel 3 werd in december geleverd en doet het ! Ik blijf me toch stiekem afvragen of het ook zo was afgelopen als ik de beslissing direct had genomen …

23-8-2003
Ik heb een hoop te zeggen, weet bijna niet waar te beginnen. Het is allemaal zolang geleden, maar het is in mijn ziel ingegrift. Ze was mooi, maar veel te jong. Onbewust van haar charme. Elegant zonder overdreven te zijn. Ach wat wil je van een kind.Ze was zich van zo weinig nog bewust en toch had ze een ongenaakbare charme. Ze was stil voor een kind, misschien wel te. Er zat geen speelsheid in. Zo zwaar was het leven ook toen ook, ook voor haar stand. Ze kwam uit een gegoede familie, notabelen, generaties lang. God wat was ze mooi, maar te jong, echt te jong. Ik was 22, hoeveel kansen zou ik krijgen ? Ze was een mooi aanbod voor een man als ik. Ik had een goede betrekking bij Schmidts en zou partner worden als de oude Josef het niet meer aankon. We spreken over 1816, Leeuwarden en ik heette Frank Miels. Ik was een volle neef van Schmidts, ik was verzekerd van de aanstelling. Ik had moeten zeggen, laten we wachten ze is nog zo jong. Maar als ik haar zag.., ik zag geen onschuld in haar ogen. Toch heb ik die glans in haar ogen nooit meer terug gezien. Ze stierf tijdens de geboorte van mijn kind, het meisje stierf twee dagen later. Ze was 16, God had haar meer tijd moeten geven. Ze was zo kostbaar voor het leven en zo dierbaar voor mij. Ik trouwde vier maanden later met een achternicht, die nooit de glans in haar ogen zou hebben die zij had. Ik zoek die blik nog altijd in de ogen van een vrouw. God hebbe haar ziel en geve mij vergiffenis voor het onrecht wat ik haar heb aangedaan. (handtekening) Thomas Miels.
Naschrift; wat het eerste opvalt is de handtekening onder dit verhaal. Er wordt getekend met Thomas Miels, terwijl in het verhaal over Frank gesproken wordt. Mogelijk is dit opgeschreven door een familielid of werd er een andere roepnaam gebruikt. Ik vraag me af of het rond die periode nog was toegestaan om op zo´n jonge leeftijd te trouwen. Ik heb nog geen tijd gevonden om dat te onderzoeken.

24-8-2004
In hoeverre kan ik concrete vragen voor/vanuit mezelf stellen ? Voor anderen lukt dat goed, maar kan /mag ik dat ook voor mezelf doen ?
Je weet inmiddels dat je alles mag vragen. Je weet ook dat we niet altijd een antwoord kunnen of willen geven. Dit heeft voornamelijk met een stuk toekomst te maken. Het feit is dat de mens geneigd is naar dingen toe te leven, dat is prima met dingen zoals kerst. Ieder weet wanneer dat is en wat er min of meer van verwacht kan worden. Hoe groot is de teleurstelling als dingen niet doorgaan ? In hoeverre gaat iemand toe leven naar iets wat “voorspelt” is ? Wat zijn de gevolgen hiervan ? Een deel van het antwoord heb je zelf ondervonden. Je moet het aankunnen om dingen vooraf te weten. Geen gemakkelijk opgave en zeker niet voor iedereen geschikt. Dat is de reden waarom we vaak dingen via een ander naar voren brengen. Stel je voor dat we de dood voorspellen, die dus niet te voorkomen is, aan een familielid. Die blijft levenslang met het schuldgevoel zitten. Iets weten betekent niet dat je het kunt veranderen ! Voorbeeldje; jij wist dat een bep. samenwerking niet lang zou duren. Jij vond dat het allemaal te zakelijk was, wilde “gewoon” mensen helpen. Jullie hebben veel van elkaar kunnen leren. Jij hebt dat in ieder geval gedaan. Maar continu hoorde je dat stemmetje. Waarom dan toch teleurgesteld ? Je hebt er veel van geleerd. Hebt vriend en vijand verbaast met je doorzettingsvermogen. Je moet soms door situaties heen. Om er van te leren, zelfs al weet je vooraf dat het niet leuk af zal lopen.
Naschrift; Er is een groot verschil tussen weten en accepteren, maar ik ben waar ik nu ben door alles wat ik heb mee gemaakt.

2-9-2003
Ik was me al heel vroeg bewust dat ik anders was dan andere kinderen. Dat maakt je eenzaam. Je beseft namelijk al heel vroeg dat er dingen zijn waarover niet gesproken kan worden. Wat het natuurlijk alleen maar erger maakt, want hoe meer tijd ik alleen doorbracht, hoe meer ik ervaarde. Ze noemden me vroegwijs, ik stelde vragen die een kind niet hoorde te vragen. Hoe moest ik dat weten ? Voor mij waren die vragen heel normaal. Eigenlijk ben ik nooit bang geweest voor wat ik zag. Zolang ik me kan herinneren was het er en ze hebben me nooit wat aangedaan. Ik werd wel eens gestraft als ik er over praatte, dus keerde ik me nog meer naar de doden. Ze waren er toch, wat maakte het uit. Ze hebben me echt nooit wat gedaan. Er ging wel eens wat stuk, ik denk dat ze gewoon niet zo goed om wisten te gaan met een kracht. Ze kunnen het niet allemaal, iets verschuiven. Of misschien willen ze het niet allemaal ? Ik heb nooit zoveel gevraagd, liet het allemaal maar zo´n beetje gebeuren. Het was nooit echt te gek. Toen ik ouder werd, werd het vanzelf minder. Het is gek, maar je mist het wel. Eerst dacht ik dat ze bij het huis van mijn ouders, mijn ouderlijk huis, hoorden. Maar ik voelde toch dat ze bij mij hoorden. Het contact is nooit meer zoals vroeger geweest. De grootste straf van het volwassen worden. Het maakte het leven minder licht, minder interessant, minder vol. Ik zag ze pas weer op mijn sterfbed. Hoewel men dacht dat ik veel te lijden had, was ik meer daar dan hier. Het maakt je rustig, weten dat je daar naartoe mag. Ik zag gezichten die ik niet herkende en toch wist ik wie het waren. Mijn sterfbed heeft veel verdriet gegeven. Mij deed het weinig meer.Het stond allemaal zo ver van me af. Al die mensen om mijn bed die van me hielden en ik kon dat gevoel gewoon niet meer terug geven. Is dat houden van ? Dan moet eens boven gaan kijken ! Na zes dagen ben ik opgehaald. Ik mocht wel omkijken, maar echt, waarom zou ik ? Wel gek hoor, als je eenmaal hier zit wil je toch wel weer terug. Het leven is hier zo gezegd niet zo spannend en het leven op aarde is toch één grote uitdaging !

8-9-2003
Door weerwil geboren Uit spanning ontstaan
Ben ik mens geworden Kan ik de wereld aan
Wat betekent dit ?
Je bent gevormd door tegenslag en weerstand van anderen. Daardoor ben je wat je nu bent. Waar je nu bent. Je bent klaar voor de volgende stap. Je wordt op je wenken bediend. Je kunt weer een stapje verder. Bereid je niet voor maar stel je open zoals je dat tot nu toe gedaan hebt. Wees niet bang voor wat gaat komen, het komt toch. Je zult altijd met vijandigheid te maken blijven houden. Het houd je scherp en, als ik zo vrij mag zijn om te zeggen, nederig. Ik … nederig ?? Hé, zie dat nou niet als onderdanig of ondergeschikt. Je bent gewoon heel bewust van waar de informatie en hulp vandaan komt. Dat zien wij graag en zo duurt onze samenwerking ook het langst. Blijf bescheiden, maar haal jezelf niet naar beneden. Ga terug op zoek naar je eigen kracht, je hebt nu lang genoeg zitten mokken. Dus we gaan nu …. ? We ?? Neuh, hoor, wij rustten op onze lauweren ! Die jij nou maar eens wat ! Grappig. Ja nou, wacht maar tot je er moe van wordt ! Hoe ?? Nou eenvoudig doordat met energie omgaan een kwestie van leren is. Leren is ervaren. Dat kunnen wij niet voor je uitkauwen. Moet je he-le-maal zelf doen. Ach, even zonder gekheid, alles wat nieuw is heeft een aanpassingsperiode nodig. Ook al ben je een natuurtalent, dat wil niet zeggen dat er geen gewenning nodig is. Maak gebruik van de mogelijkheden die je nu hebt en die je binnenkort nog krijgt.

11-9-2003
LET OP !! Onderstaand verhaal is van een dame die zelf besloten heeft een eind aan haar leven te maken. Mocht je dit in eigen omgeving mee gemaakt hebben, denk er dan eerst goed over na of je dit wil lezen. Deze dame omschrijft een situatie in de hemel die absoluut niet voor alle mensen (in soortgelijke situaties) geldt !

Ik wilde haar nog zoveel zeggen. Uitleggen waarom. Maar hoe leg je iets uit wat je zelf niet begrijpt ?
Hoe leg je een kind uit dat je niet meer voor haar zult zorgen ? Dat ze nooit meer door jou getroost zal worden ? Ik zag alleen mijn eigen verdriet, mijn eigen ellende. Wat weet een kind nou van het leven ? Ik was er van overtuigd dat ze me zou vergeten. Daar zou de familie wel voor zorgen. Over mensen zoals ik werd niet gesproken, hooguit gefluisterd. Ik voelde zo dat ik in mijn recht stond, ook al leerde de kerk je wel anders. God geeft en Hij neemt, niemand anders heeft dat recht. Die zou in de Hel belanden, nou zelfs dat leek mij geen straf. Maar ik kwam hier en werd omarmd door Zijn Barmhartigheid en Zijn Geduld. Wel moest ik terug kijken op mijn leven en op de gevolgen van mijn daad. Zij zou dezelfde weg kiezen. Mijn dochter; het enige licht in mijn leven. Het licht wat ik zelf gedoofd heb. Men zegt hier dat ik daar nog anders over ga denken. Dat ik ga beseffen dat een ieder verantwoordelijk is voor zijn eigen daden. Hier, daar en alles daar tussenin, de regels blijven hetzelfde. Ieder is verantwoordelijk voor wat hij zelf doet of laat. Ik heb nog een hoop te leren, maar ze is hier en we komen er wel.Ik ben er nog niet aan toe mezelf te vergeven. Pas dan krijg ik de anderen te zien.
Ik zou je graag op de hoogte houden van mijn ontwikkeling hier. Als onderdeel van mijn proces, in de fase waar ik nu zit. Ik wil op dit moment graag mijn identiteit voor me houden. Wij zullen veel van elkaar leren. Zo heb ik enorme bewondering voor het respect dat jij voor het leven hebt. De eigenwaarde die jij toont, als IK daar iets meer van had getoond …….. Officieel moet ik je vragen of je akkoord wil gaan met deze samenwerking. Men zegt dat jij in staat bent om me uit de fase te krijgen. Je wilt weten wat ik bedoel met de fase. Ik zie het als een Sanatorium. Je krijgt verzorging, rust en aandacht. Je weet dat je altijd hulp kunt krijgen, maar je moet er zelf om vragen. Ik zie zelden iemand, hoewel ik weet dat er anderen zijn. Daar kan ik niet mee communiceren, slechts een paar keer met mijn dochter, omdat ze zo van streek was. Voor mij is er een grote vijver en als ik deze aanraak, voel ik de lessen die voor mij bestemd zijn. Ze zijn heel geduldig met me, net zoals jij. Waarom neem jij de moeite om naar mij te luisteren ? Hoe kan ik waarde hebben voor jou ?
“Omdat ik veel van je kan leren en omdat ik hoop dat je me meer kunt vertellen over hoe het daar is.”
Je brengt me in verwarring, men heeft gezegd dat jij een Alwetende bent en zo voelt het ook ….
“Ben je er nog ?”
Ik moet dit even verwerken. Hoe kan een Alwetende nou nog iets van mij leren ?
Je bent nooit in de fase geweest, is dat het ?
“Ja”
Ik heb buiten mijn dochter nog geen dierbaren ontmoet of ze als zodanig herkent. Zo ver ben ik nog niet. Ik moet mijn overgang nog verwerken, maar vooral de gevolgen daarvan doen pijn. Niet zoals in de spreekwoordelijke hel maar ik beleef continu mijn daden en de gevolgen daarvan. Het gebeurt niet met de gesel, het lijkt wel alsof alles hier met liefde gebeurt. Ze zeggen dat ik mezelf deze fase heb opgelegd. Ik vond dat ik straf verdiende en heb mezelf deze straf opgelegd. Daar herinneren ze me wel aan. Ik heb hier zelf voor gekozen en dus zit ik in de fase. Hoe kan ik nou anders verdienen ? Zij zeggen dat alleen ik mezelf kan bevrijden. Waarom mag ik dan contact hebben met jou ? Hoe kun jij me helpen ?
“Heel gek, maar het eerste wat in mij opkomt; als je zelf de strop kunt knopen, weet je ook hoe je ´m los kunt maken. Je hebt een fout (in jouw ogen) gemaakt, dat kun je niet terug draaien. Je moet verder, leer van wat geweest is en probeer het beter te doen.”
Ik zie een ree !
“Ik zie er ook één, een jonkie.”
Dit is het eerste “levende” wezen wat ik heel stoffelijk zie, zo mooi.
“Zie het als een beloning. Je bent bereid om over dingen na te denken en nu zonder jezelf te kwellen.”
Je hebt geen idee hoe ik me voel ! Het is alsof je muurvast hebt gezeten en eindelijk weer je tenen kan bewegen.
Weet je, ik denk dat de anderen die hier zijn, hetzelfde hebben gedaan als ik. Dat we elkaar niet kunnen zien, uit bescherming. Het is zo gek, weten dat er anderen zijn maar er zelf niet mee kunnen communiceren.
We hebben, zo lijkt het, allemaal onze eigen begeleiders. Die kan ik soms wel zien, als een soort warmtetrilling. Maar ik denk dat ze veel meer zijn dan dat, alsof ze in de spaarstand staan. Alsof ze te overweldigend zouden zijn, te krachtig om aan te kunnen. Ik verdien het niet om in hun nabijheid te zijn, na alles wat ik gedaan heb. Maar er word niet over mij geoordeeld. Ik doet dat zelf hè ? Ik heb mijn eigen hel (die bestaat alleen in zielengedachte, hoor ) gemaakt. En nu moet ik ´m weer afbreken. Is dat een truc of zo ?
Krijg ik dan alsnog de straf die ik verdien ?
“Je hebt jezelf die straf opgelegd, daar had je geen hulp bij nodig. Het is tijd om verder te gaan, om te durven vertrouwen dat het goed komt. Er zijn mensen die op je wachten, waarom zou je er niet naartoe gaan ? Wat kan je gebeuren ?”
Laat me je dan nog één ding vertellen. Ik ben in een tornado hier gekomen. Ik hoorde mensen schreeuwen en huilen. Het was zo koud en het andere moment veel te heet.
Ik bleef maar draaien en draaien en volgens mij gilde ik het hardst van iedereen.
Toen zomaar ineens was ik hier ….. Geen bloemen, geen muziek, eigenlijk alleen een soort mist. Geen donker, geen licht. Geen dag, geen nacht.
Alleen, als ik rustig ben, de vijver. Ik zie die al ons hele gesprek.
“en de bosrand? Kijk eens goed links achter de vijver ….”
De ree komt uit het bos. Ik kan wel zingen !
“Geniet er maar van. Je moet me nu loslaten. “

Naschrift; Dit was een heel zwaar gesprek en duurde ruim anderhalf uur. Ik heb anderhalf uur zitten schrijven, 4 a4tjes vol. Ik heb nog vaak aan dit gesprek terug gedacht. Ik heb altijd geweten dat de hel niet bestaat. Hooguit op aarde zelf. Wel had ik over mensen met bijna dood ervaringen gehoord na een zelfmoordpoging. Zij spraken ook over een tornado van geluid en geschreeuw. Ik zie geen enkele reden om aan te nemen dat iemand die het lot van het leven in eigen hand neemt in “de fase” terecht komt. Dit gebeurt alleen met zielen die zich schuldig voelen over hun beslissing. Maar zelfs dan is een verblijf in “de fase” tijdelijk. Lees alsjeblieft goed wat de dame in kwestie zegt. Ze wéét dat ze dit zichzelf heeft opgelegd, er is absoluut geen sprake van straf of boetedoening. Inmiddels gaat het een stuk beter met de dame. Ze is al zo ver dat ze in het bos kan rond lopen wat we samen gevisualiseerd hebben.

12-9-2003

De reden van het gesprek van gisteren zal je snel genoeg duidelijk worden. Je hoeft niet bang te zijn dat het elke keer zo zwaarmoedig wordt. Je hebt je kranig geweerd. Probeer het maar te laten rustten dan komt het vervolg vanzelf : alles word duidelijk op zijn tijd …. (hierna volgde een privé-gesprek)

17-9-2003

Er zijn van die momenten waarop je wil dat je leven anders zou zijn. Als je er op terug kijkt echter, zie je dat alles zijn doel heeft gehad. Alles gebeurt op het juiste moment, ook de vervelende dingen van het leven. Wat niet betekent dat het dan ook makkelijk te accepteren is. Het leven heeft zijn voors en tegens en je weet inmiddels waar je het meest van leert. Ik zou bijna zeggen wees blij met elke tegenslag, daar zit een onschatbare waarde in verborgen. Je probeert iets te accepteren wat nog staat te gebeuren. Laat dat los, accepteer wél je gevoelens daarover. Waarom die angst en wat doe je ermee ? Laat je je erdoor leiden of laat je jezelf zien op het moment dat dat nodig is. De toekomst ligt niet vast op de manier die jij denkt. Als je wilt kun je je toekomst gedeeltelijk veranderen. Het is aan jou wat er met je leven gaat gebeuren. Leg dat niet bij ons neer. Jij weet wat je wilt, handel daar dan naar. Maak ruimte voor je eigen wensen en laat je niet bepalen door een ander. Leef in het nu, op dit moment, in deze situatie. Je hebt geen voorbereiding voor welke confrontatie dan ook nodig. Je bent sterk genoeg om te handelen in het moment op zich, in het nu op dat moment. Je zult onze steun hebben in elke beslissing die je neemt. Dan verandert het handschrift totaal en komt er dit op papier; Sommige zorgen zijn maar tijdelijk. Anderen zullen je bij blijven. Ze zijn een deel van jezelf en wie wil nou een deel van zichzelf kwijt ? Direct daarna ben ik het contact kwijt …

18-9-2003

Het geweten kan zo maar ineens opspelen, wist je dat ? Je kunt jezelf lang voor de gek houden, maar vroeg of laat wordt je met je eigen handelen geconfronteerd. Gek genoeg ben je dan nog opgelucht ook als het zo ver is. Je krijgt in ieder geval de kans iets te herstellen. De vraag of dat voor jou geldt is heel duidelijk, nee. Toch zal je er in zekere zin mee te maken krijgen. Niet iedereen doet in eerste instantie wat juist is. Bewonder of laat ik zeggen bemoedig diegene die zo´n tweede kans juist aanpakken. Geef daarvoor ruimte zonder te oordelen. Zou je dat zelf ook niet willen ? De ruimte krijgen om je op een manier te gedragen waarbij jij je lekker voelt ? Iemand kunnen straffen vanwege een fout maakt heel machtig. Wat schiet je ermee op die macht te gebruiken ? Die ander gaat zich alleen maar verdedigen of rot voelen. Voor sommige zaken lijkt geen rechtvaardigheid te bestaan. Vertrouw er alsjeblieft op dat die gerechtigheid er wel is en later ook komt ! Als je iets wilt uitbuiten laat het dan je eigen gevoelens zijn. Doorleef ze ! Keer op keer tot jij begrijpt waarom iets (is) gebeurt. Concentreer je op jezelf i.p.v. op datgene wat stress veroorzaakt. Waarom reageer je zo en hoe zou het anders kunnen. De reden van dit alles ? Heel eenvoudig, in welke fase dan ook in dit leven, problemen zullen er altijd zijn. En die problemen hebben vaak met andere mensen te maken. Je kunt je blijven verbazen over het gedrag van iemand. Je kunt er boos of verdrietig over zijn. Het zal elke keer andere personen betreffen. De enige constante factor ben je zelf. Is het dan niet het handigst dáár aan te sleutelen ? Wij bedoelen dit niet als straf maar als advies. Hoe zekerder jij bent van jezelf, hoe sterker jij je voelt, hoe minder het gedrag van een ander hierop van invloed kan zijn. Probeer in meditatie eens terug te gaan naar een persoonlijk conflict. Hoe voelde je je toen, hoe was je houding. Concentreer je niet op de ander, puur op wat er met jezelf gebeurde. Stel je dan diezelfde situatie voor en verander je gedrag. Je houding, je stemgebruik, je taalgebruik, alles. Kijk nu hoe de ander daarop reageert … Dit is een goede oefening voor jou om om te gaan met conflictsituaties. Nogmaals die zullen er altijd zijn. We vinden nu dat deze situaties je onnodig veel energie kosten. We zeggen op geen enkele manier dat je het fout doet. Integendeel zelfs. Wil je de oefening eens doen ? Je zult dan snel genoeg begrijpen waarom. Wat we precies bedoelen. Je zult er veel profijt van hebben. Dat is een belofte ! (En zoals je weet zijn we daar zuinig op !)

Naschrift; Braaf als ik ben, heb ik direct daarna de oefening gedaan. Een beetje mokkend (ik ben ook hartstikke gek om alles maar klakkeloos op te volgen ). Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat het zeer leerzaam was, hè. In meditatie zag ik hoe ik tot dan toe handelde. Ik was vaak zo overstuur dat ik de meest onnodige dingen zei. In het tweede stuk van de meditatie stelde ik mezelf anders op. Ik bleef rustig praten en bleef de ander aan kijken. Deze ging niet steeds harder schreeuwen zoals eerst gebeurde, maar begon een beetje terug te krabbelen. Onbedoeld had ik tot deze meditatie iemands boosheid gevoed zonder mijn gevoelens over de situatie te uiten. Ik ben nog steeds geen expert in ruzie maken. Ik probeer het echter ook niet meer te voorkomen of er voor weg te lopen. Ik kan niet in mijn eentje een situatie redden, daar heb ik ook de medewerking van de ander voor nodig.

19-09-2003

We gaan even terug in de tijd, een ander leven, een ander mens. Gevangenschap, geketend zitten aan de muur. Herkenbaar gevoel ? Vastzitten aan iets waar je geen greep op krijgt. Je geeft aan je op dit leven te willen concentreren, prima … Zie je de kaart van De Duivel voor je ? Vastgeketend of …
Woordgrapje; laat los dat je vastzit !
Laat je gevoel dat je vastzit aan bepaalde verplichtingen los. Je bent vrij, jij hebt het recht om zelf te bepalen wat je toekomst is ! We zullen er zijn voor je, maar we zijn er zeker van dat je het alleen ook prima zou redden. Gebruik al je zintuigen ! Wij willen je even bedanken voor het feit dat je de opdracht die we gegeven hebben ook hebt uitgevoerd. Heeft wel wat duidelijkheid gegeven hè ? Maar we zijn vooral dankbaar voor het vertrouwen wat je ons hier mee hebt gegeven. Doe nooit iets tegen je zin !!!

We willen je nog even iets over kleuren vertellen; onderschat de impact daarvan niet op mensen. Kleuren kunnen genezen op vele gebieden.
Geel werkt in op de diverse lagen van de aura. Is zeer geschikt voor het overbrengen van energie naar het fijnstoffelijk lichaam. De kleur geel werkt verzachtend bij ontstekingen in of op de huidlagen. Voor ontstekingen in het lichaam zijn groen en blauw beter geschikt. Dit zijn namelijk kleuren die balans kunnen herstellen.
Wees altijd voorzichtig met rood. Rood kan klachten verergeren. Is echter wel geschikt voor mensen met een verlaagd bewustzijnsniveau. Wissel deze kleur dan af met wit, gefilterd wit, licht af. Dit veroorzaakt een zenuwprikkel in de hersenen die hersenactiviteit stimuleert. Ook geschikt voor prematuren tot 30 weken. Daarna is gefilterd geel licht geschikt, afgewisseld met voldoende donkere momenten.
Paars werkt goed bij allergieën, slijmvliesirritatie. Ik heb het dan over donkerpaars geen lila. Lila is weer rustgevend. Brengt de ergste driftkikker tot rust ! Werkt echter alleen met kleurvakken, niet met lichtschijnsel. dit prikkelt de oogzenuw wat al snel tot woedereactie zou kunnen leiden.
Groen werkt ontsmettend, is niet warm of koud. Geeft stimulans aan pancreas en middenoor. Stimuleert op juiste manier lui oog. Ook goed bij jeuk en sensatiegevoel.
Blauw zeer geschikt bij brandwonden, geen water gebruiken. Blauwe muur of gordijn binnen gezichtsveld van patiënt werkt het beste.
Wit licht altijd afwisselend met kleur en hooguit 30 seconden ongefilterd gebruiken. Niet gebruiken bij apneu, comateuze patiënt en epileptici. Dit stimuleert en zorgt vooralsnog voor onnodige complicatie.
Mag ik nog eens terug komen ?
“natuurlijk”

Hoogachtend, ……. ………

“Dit verhaal is ondertekend met de naam van een oude bekende van me. De man was een vader van een vriendin. I.v.m. de privacy van haar en haar familie heb ik de ondertekening weg gelaten.”

24-09-2003
Laat me beginnen bij het begin. Ik was zestien en werkte bij het spoor. Mijn taak was het roest en vuilvrij houden van de wissels in omgeving van ons station, Gouda. Hoewel je als zestienjarige niet echt meer een kind was, werd ik nog wel vaak behandeld door de mannen als een kind. Kortom, ik draaide voor de rotklusjes op. Je keek wel uit om er iets van te zeggen. Je kon in die tijd van iedereen een draai om je oren krijgen. De winters waren zwaar, je sjouwde uren langs het spoor met ketels warm water. Die nog wel eens kieperde, dan goot je dus heet water in je laarzen. Best lekker, tot het water afkoelde. Het water wat je nog over had goot je over de vastgevroren wissels. Ik verkeerde met een meisje wat in dienst was bij de schoolmeester. We zagen elkaar amper. Soms alleen zondag bij de dienst. Haar mevrouw zag me niet graag. Ik denk dat ze Marie niet kwijt wilde, wat zeker zou gebeuren bij ons trouwen. Je leerde elkaar op zo´n manier niet echt kennen, maar er was zo ook geen tijd om ruzie te maken ! We trouwden toen ik achttien en zij zeventien was. We woonden in bij mijn ouders : Marie werd meteen ingezet in het huishouden van mijn moeder. Natuurlijk wilden we heel graag weg, dat duurde nog ruim twee jaar. Toen kreeg ik een arbeiderswoning bij het spoor. Marie verwachtte toen zo´n zes maanden. Het was een laag wit gebouwtje, er stonden er wel tien bij elkaar. Voor de huisjes lag een stuk grond lag een stuk grond van de gemeente. Daar verbouwden we kool en bieten op. De gemeente ambtenaar liet het oogluikend toe, ter betaling van wat kool uiteraard.

Hier hield het verhaal ineens op. Ik moest de bladzijde van mijn kladblok omslaan en …….. weg was hij.

29-09-2003
Ik heb er even over getwijfeld of ik het verhaaltje van deze dag hier ook zou vermelden. Toch voor mijn eigen privacy gekozen. Ik kreeg het advies om medische hulp te zoeken en dat heb ik uiteindelijk gedaan.

07-10-2003

Ik ben mij bewust van de extra spanning die we je bezorgd hebben met onze laatste boodschap. Fijn dat je naar ons geluisterd hebt ! We helpen je hopen dat je je snel weer beter voelt. Wat denk je zelf ? Ik denk dat dit wel even gaat duren, maar ik wens dat ik snel weer lekker in mijn lijf en mijn kleren zit. Geef het tijd; je moet onderhand een gruwe hekel hebben aan dat woord geduld. Maar toch; geduld. Voor zo een beetje alles in je leven het kernwoord.

13-10-2003
Ik wil even terug komen op hetgeen hierboven geschreven is. Ik wil niet zo bang zijn voor wat geschreven word dat ik het schrift laat liggen. Bovendien begrijp ik niet goed waarom ik zoveel pijn heb en me niet lekker voel. Heb ik dat lesje onderhand niet geleerd ?

Allereerst ligt er voor jou een taak in het blijven geloven in wat geschreven wordt. Iets wat je verstopt is niet weg. Slechts tijdelijk onzichtbaar. Iets wat zichtbaar is, is makkelijker te (be)handelen en te controleren. Zorg dat jij controle hebt over de dingen die in je leven gebeuren. Laat je niet verleiden tot slachtoffergedrag. Dàt heb jij niet meer nodig. Dit leven staat - deels – in het teken van lichamelijke pijn. Op dit moment draait het om de acceptatie van een op zich simpel feit -> Jij kan en mag mensen genezen, helpen, begeleiden, motiveren. Ongeacht wie, jij weet het beste uit de mens te halen. Mét jouw pijn en lichamelijke problemen presteer jij het best. Wat niet wil zeggen dat je niet terug naar de huisarts moet. Deze week nog ! Vraag niet of wij voor genezing kunnen zorgen. Vraag welke lessen je zou missen als je dit niet mee zou maken. Wat ? Je moet je bewust blijven van je lichaam. Je moet aards blijven. Je hebt dit nodig geloof ons maar.
Begrijp goed dat als jij angst hebt voor wat in dit schrift staat, de impact voor een ander nog vele malen groter is. Leer te voelen wat je “klant”voelt. Ga daar niet aan voorbij ! Je hebt met mensen te maken die zeer gevoelig zijn, voor alles wat je zegt. Je weet nu wat een paar woorden met je kunnen doen. Je weet nu dat er voor jou op dit moment geen – wonderbaarlijke – genezing in zit. Accepteer de lessen die je hierin, in dit proces van ziek zijn, te leren hebt. We hopen dat het je snel duidelijk is. Slaap lekker ! Laat niet weer zo lang op je wachten !

15-10-2003
Ik wil graag iets meer weten over het verbreken van banden via de chakra-koorden ….
Wanneer en met wie ? Dit lijkt in eerste instantie een loze zin, maar hier zit toch dé kern in. Verbanden verbreek je normaal gesproken pas als de relatie/vriendschap is vastgelopen. Heel vaak is het zo dat de één groei en de ander stilstand vertoont. Hierdoor ontstaat afstand, slechts zelden willen beide partijen die afstand overbruggen. Dan kom je dus automatisch bij –wanneer- uit. Wat is voor jou het beste moment ? Hoe ver ga je mee in het gedrag van de ander en wanneer stel je jezelf weer voorop. Want pas dan ben je er helemaal klaar voor. Uiteraard is het voor ieder verschillend wanneer de tijd rijp is om de chakra banden te verbreken. De één klampt zich er angstvallig aan vast, de ander heeft wel erg veel haast om los te komen. Wees daar eerlijk in tegenover jezelf. Haal de koorden los wanneer voor jou de tijd rijp is. Jij bent van plan een heleboel koorden los te maken. Besef wel dat dat niet zaligmakend is. * (naam i.v.m. privacy weg gelaten) heeft gelijk, het kan nog best wat los maken. Doe wat jou het beste lijkt. Mocht het te vroeg zijn om een band te verbreken dan zal deze zich in de loop van de tijd herstellen. Net zoals jij – in de loop van de tijd – zal beseffen waarom. Kun je ook banden met iemand verbreken waar je wel mee verbonden wil blijven ? En wat heeft dat voor gevolg ? Ik respecteer je privacy en zal de persoon niet bij naam noemen. Je hebt het gevoel dat je deze persoon iets – tegen de zin – oplegt. Daar vergis je je mooi lelijk in !Een band ontstaat met wederzijds goedkeuren, ook als dat meestal onbewust. Toch is het op zich een goede ervaring voor je om deze band - verspilde moeite, in zoverre de band herstelt zich spoedig – te verbreken. Zorg dat je uitgerust – ik zal maar even niet zeggen als je lekker in je vel zit – bent als je dit doet. Ervaar wat er gebeurt en wat het effect hiervan zal zijn. Dit is geen oefening die voor iedereen geschikt is. Denk maar eens hoe het voelt om een geliefde kwijt te raken. Dat kan tot zeer heftige emoties leiden ! We zullen je begeleiden bij dit privé onderzoekje. Je hoeft het alleen maar te vragen ……

NB natuurlijk kon ik het niet laten om de oefening te doen. Zoals werd gezegd een privé onderzoekje dus ik kan niet te ver in details treden. De banden met “oude vrienden” verbreken ging vrij makkelijk. Ik voelde vooral opluchting. Overigens kwam ik van één persoon niet “los”, daarvoor heb ik de oefening later nog eens herhaald. Daarna heb ik een band los gemaakt met iemand die ik wel heel graag mag. In eerste instantie voelde ik weinig … Een paar dagen later merkte ik dat ik met “een leeg gevoel”rond liep. Ik heb toen in gedachten aan die persoon gevraagd of die de band wilde herstellen . Binnen een half uur was ik dat knagende gevoel kwijt. Toeval ?

17-10-2003
Wist je dat we slechts een lichtflits van elkaar verwijderd zijn ? En dat we dus ook in een flits bij elkaar kunnen zijn ? Toch lijkt zo’n reis veel langer te duren, hoewel je het niet als een vertraging ervaart. Mijn reis naar hier begon verre van comfortabel. Ik belandde in een kettingbotsing op de snelweg en raakte bekneld. De pijn was onbeschrijfelijk en de schok mogelijk nog groter als ik naar mijn benen keek … Nou ja, ze leken niet eens meer een onderdeel van mij. Zoveel bloed en die walgelijke lucht van brandend rubber. Daar ben ik wel blij om, dat ik zelf niet brandde. Dat moet toch verschrikkelijk zijn voor familie. Ze hebben gehuild hoor, toen ze het hoorden. Mijn moeder was dagen niet aanspreekbaar. Ik ben wel bij haar geweest, dat mocht, maar ze leek mijn aanwezigheid niet te merken. Terwijl ze voor mij zo echt leek (en natuurlijk ook was, maar hier zien we er anders uit ). Ik mocht ook zien wat er gebeurd was als ik overleefd had. Allebei mijn benen geamputeerd en een arm die ik nauwelijks meer kon gebruiken. Als je mag kiezen ……. Maar er zijn mensen die toch voor het leven kiezen, daar heb ik nu enorm bewondering voor. Dat zijn de echte helden in het leven. De mensen die vechten voor hun eigen stukje leven. Wat een wilskracht.
Jij hebt het gevoel dat je gebrek aan wilskracht hebt hè. Wel eens over nagedacht hoe je je zou voelen zonder ? Hoe zou je de laatste tijd doorgekomen zijn ? Dat was wilskracht hoor ! Leg die lat maar weer wat lager. Verlies jezelf niet uit het oog. Je hebt weer een hoop vragen en die gaan we niet beantwoorden. We geven je alleen dit mee; neem de tijd. Voor dingen die belangrijk voor je zijn. Voor de liefde. Voor jezelf. Voor de liefde voor jezelf.

24-10-2003 Dit is een vervolg op een eerder gesprek van 11-09-2003 (en laat ik dit nou op 11-09-2005 zitten te tikken ). Lees eerst even wat er bij dit gesprek gebeurde en lees vooral ook de waarschuwing die erbij staat !!

Ik wil met je praten. Ik kan mijn dochter niet bereiken en ze zeggen dat jij mij daarmee kan helpen. Het lijkt wel of ze me niet hoort. Wat moet ik nou ? Ik moet haar vertellen waarom ik het gedaan heb. Ik heb er zo’n spijt van. Het leek echt de enige uitweg. Ik dacht dat het haar redding zou zijn. Dat ze het geluk zou vinden als ik er niet meer was. Haar vader was een visser, hij is op zee gebleven. We waren niet gehuwd en dus moest ik de schande dragen. Ik had niks meer om trots op te zijn. Oh God wat heb ik gedaan ?
Probeer rustig te blijven. Het is gebeurd en je kunt het niet terug draaien. Er is een hele makkelijke manier om met je dochter te praten. Ga lekker bij het water zitten en vertel haar met je gedachten wat je haar wilt vertellen. Ze zal je horen en ze zal je binnenkort weer toelaten.
Het is mijn schuld wat ze gedaan heeft. Ik heb haar vermoord. Mijn eigen kind. Oké sorry, ik probeer rustig te blijven. Ik kan nu mensen zien weet je, ze zijn hier om me te steunen zolang ik in deze fase zit. Ze zeggen dat k goed naar je moet luisteren. Dat ik dan naar een andere fase kan. Ik krijg daar dan ook weer andere begeleiders. Wil je alsjeblieft bij me blijven ? Ook als ik naar de andere fase ga ?
Alleen als het niet ten koste van mezelf gaat.
Ja ja natuurlijk dat hadden ze me ook al gezegd. Maar je voelde zo vertrouwd, ons gesprek gisteren * heeft me zo goed gedaan. Ik wil dit niet alleen doen. Ze zeggen dat zij me gevonden heeft, dat dat haar beïnvloed heeft. Dat ze daarom dezelfde weg gekozen heeft. Ik wist niet dat ze thuis zou komen. Ik dacht de kolenboer zal me wel vinden. Ze was toch te klein om dit te onthouden.
Nee.
Ik wil dit niet horen …..
Dat begrijp ik maar het is wel de waarheid.
Hoe kan ik haar dan ooit onder ogen komen. Dit kan ik toch nooit goed maken ?
Jawel, door haar te laten zien dat je van haar houdt.
Door in gedachten met haar te praten ? Ben je er dan weer als ik je nodig heb ?. Zeg alsjeblieft ja.
Zodra ik dit schrift pak, mag je me bezoeken.

* De dame heeft het over gisteren. In (onze) werkelijkheid was dit gesprek ruim een maand terug.
Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen mening over het contact met entiteiten /overledenen, maar ik vind het belangrijk dat ik daarin zelf de keuze kan maken van hoe en wanneer. Eigenlijk net zoals zij dat doen. Deze dame kost me erg veel energie en het is ook moeilijk om vrolijk te blijven bij zo’n gesprek. Zodra ze laat weten dat ze aanwezig is moet ik mijn best doen om me niet mee te laten slepen. Dat houdt een mens maar een beperkte tijd vol en dan moet je toch voor jezelf zorgen.