En nu ??                                    

 
Tja, daar zit je dan … hartstikke paranormaal te wezen.
Het is dan wel tegen je gezegd, maar voorlopig voel je je nog erg gewoontjes.
En dan de opmerking dat je hiermee mensen mag helpen, geweldig. Toch ?
Maar dan kom je thuis van zo´n avond en ben je gewoon weer je onzekere zelf.
En gelukkig ook weer mijn nuchtere zelf. Een beetje nieuwsgieriger dan voor me dit verteld was, maar verder …..
 
Een paar dagen later lijkt er toch een kleine verandering plaats te vinden. Ik ga letten op de kleine signalen die we zo gauw toeval noemen. Is het wel toeval dat me juist nu een boek in de kast opvalt waar ik op dit moment veel aan heb ?
Dat ik, nu ik er voor open sta, ineens heel veel spirituele mensen tegenkom ?
Zij vertellen openhartig over wat ze mee maken. In de supermarkt of een paranormale beurs, het is me allemaal overkomen. Ik ben dus niet de enige, maar wat moet ik hier mee ? En vooral, wil ik hier wel wat mee doen ? Wil ik wel mensen helpen en me daarvoor verantwoordelijk voelen ? Kan ik dat wel, ben ik er sterk genoeg voor ? Het antwoord komt een paar dagen later. Ik bezoek een psychometrieavond verzorgd door Jolanda van Bavel. Ik hoef er niet om te vragen, ze komt er zelf mee. “Iedereen heeft wel ergens aanleg voor en jij hebt aanleg voor het spirituele. Jij bepaalt zelf wat je daarmee wilt doen, maar als je wilt mag je heel veel voor de mensen betekenen. Ga gewoon eens ontdekken wat je leuk vind …”
Goh, zo klinkt het al een stuk minder eng. Natuurlijk, iedereen heeft wel ergens talent voor. En ieder bepaalt toch zelf wat hij daar mee doet ? Niet iedereen die kan schilderen doet het ook. We hebben tenslotte een vrije wil. Dit betekent dus dat ik zelf mag bepalen wat ik wel of niet doe. Ha ! Voorlopig doe ik dus lekker niks !
Hoewel …. De cursus die Jolanda geeft klinkt toch wel erg aantrekkelijk, maar daar laat ik het bij, hoor …….
 
Grappig hoe stellig je op zo´n moment kan zijn ! Inmiddels ben ik met de derde(op moment van schrijven in 2003) cursus bezig en ik geniet van elk moment. Het klinkt gek, maar het kan zo confronterend zijn dat het weer leuk word. Je kan jaren in een gedachtepatroon zitten en dan ineens met je neus op de feiten gedrukt worden. Keihard, maar voor mij persoonlijk erg nuttig. Van fouten, nu of in het verleden, leer je toch het meest.
Als je ze onder ogen durft te komen, als je bereid bent in te zien dat het anders had gekund ……..
Zo´n beetje elke fout of probleem uit mijn verleden hoor ik terug tijdens de consulten met mijn klanten. En elke keer weer denk ik; hoe zou ik op deze persoon gereageerd hebben als ik dit niet zelf had ondervonden ? Zou ik mijn geduld verliezen of het aanstellerij vinden ? Zou ik überhaupt hierin terecht gekomen zijn ?
Eerlijk gezegd denk ik toch dat ik een egoïstische en materialistische tuttebol was geworden. Ontevreden en altijd de schuld bij iemand anders neerleggend.
Echt, ik hoef niet zo heel ver terug te denken om te beseffen hoe ik geweest ben. Hoe ik met mensen omging. Ik had totaal geen oog voor andere mensen, tenslotte was alles wat ik mee maakte veel erger. Waar zeurden die mensen toch over ?
Gelukkig is daar verandering in gekomen. Als je lichamelijk nooit wat gemankeerd hebt en je kneust een vinger, dan is dat voor jou heel wat. En laten we eerlijk zijn, er zijn veel ergere dingen, maar het is wel lastig als je je hand niet normaal kan gebruiken. Dus is dat hetgeen waar jouw wereldje op dat moment om draait.
Niet wereldschokkend maar wel lastig ……
 
Zo blijkt een tegenslag in het verleden een cadeautje te zijn in het heden.
Ik ben heel tevreden met wie ik nu ben. Alles wat ik heb meegemaakt in het verleden heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en daar mag ik best een beetje trots op zijn !